Սատիրիկոն/Լուր-մեկնաբանություն
27.11.2020 / 20:00
Սատիրիկոն/Լուր-մեկնաբանություն
27.11.2020 / 19:00
Սատիրիկոն/Լուր-մեկնաբանություն
27.11.2020 / 17:30
Քաղաքական
27.11.2020 / 16:00
Սատիրիկոն/Լուր-մեկնաբանություն
27.11.2020 / 15:00
11.11.2020   22:00
2779

Մի՛ կեղծեք. հերիք է


Նախ և առաջ. որտեղի՞ց եք գտել 30 տարին: Անկախ Հայաստանն ընդամենը 29 տարեկան է: 91-94 թթ. պատերազմ էր: Այսինքն՝ երկրի «նորմալ» կյանքից հանեք 4 տարի:

94-ին անժամկետ հրադադար կնքվեց, ստորագրեցին Հայաստանի, Արցախի և Ադրբեջանի ներկայացուցիչները: Ընդգծում եմ Արցախը: Բայց պատերազմը չէր ավարտվել: Հրադադարը խաղաղության պայմանագիր չէ: Սա ընդունե՛ք վերջապես:

Բանակցությունները ծանր էին: Հայկական կողմերը, ընդգծում եմ ԿՈՂՄԵՐԸ, ուժեղ էին, հաղթողի դիրքերում, բայց կանգնած էին ոչ միայն Ադրբեջանի, այլև միջազգային հանրություն, այսինքն՝ մեծ տերությունների շահերի բախման կետում: Արցախի հարցի լուծման և երկարաժամկետ խաղաղության հասնելու պայմանագրի տարբերակը, որ ցայսօր մնում է մեզ առաջարկվածներից լավագույնը, ՀՀ նախագահը 1997 թվականին ազնվորեն ներկայացրեց հայ հանրությանը:

1997 թվականին մերժվեց արժանապատիվ խաղաղությունը, որը կարող էր Հայաստանը դարձնել տարածաշրջանի լիարժեք պետություն, ոչ թե մեծ տերությունների առևտրի առարկա:

1998-ին Նախագահը, հայտնի ուժերի պահանջով, հրաժարական տվեց՝ զգուշացնելով վերահաս աղետի մասին:
Երկարաժամկետ խաղաղություն, Հայատանի և Արցախի տնտեսական, ռազմավարական և ռազմական հզորացում ապահովող ծրագիրը տապալվեց՝ հռչակվելով ապազգային, դավաճանական և այլն: Ազգն ընտրեց արկածախնդրության ուղին: 

1998 թվականից իշխանության եկան հայտնի ուժերը՝ հանրության մի ստվար հատվածի աջակցությունն ունենալով: Ռոբերտ Քոչարյանի լեգիտիմության մասին չէ խոսքս, այլ այսպես կոչված՝ «հաղթողական» ծրագրի: Ի դեպ, «հաղթողականներին» ուղղակի կամ անուղղակի սատարում էր նաև այն ժամանակ երիտասարդ լրագրող Նիկոլ Փաշինյանը: Նա ընդդիմադիր էր ՀՀ առաջին նախագահի իշխանությանը: Սա՝ ի գիտություն:

Բանակցություններից շատ արագ դուրս մղվեց Արցախը: Հիմնավորումը գտան. ՀՀ նախագահը արցախցի էր: Այս, մեղմ ասած, տկարամտության հետևանքն այն էր, որ հայկական երկու ձայնի փոխարեն մենք «նվաճեցինք» մեկը: Բայց սա դեռ վերջը չէր: 

Բանակցությունները գաղտնի էին: Հանրությունը կցկտուր տեղեկություններ էր ստանում պաշտոնական աղբյուրներից, որոնք պարուրված էին ազգասիրական պաթոսով: Այնինչ՝ մեզ առաջարկվող տարբերակները նախորդի համեմատությամբ ավելի ու ավելի էին հեռանում երկրի շահերին համապատասխան լինելուց: Այսպես, շատ արագ պարզվեց, որ Ռ. Քոչարյանի իշխանության հենց սկզբից սեղանին է դրվել Մեղրիի հարցը: Այն մերժել էին Վազգեն Սարգսյանը և Կարեն Դեմիրճյանը: Ընդգծենք՝ մինչ այդ Հայաստանի Հանրապետության տարածքի որևէ հատված սակարկության առարկա չի եղել:

Հետո բանակցությունների երկար ու ձիգ տարիները գրեթե ոչինչ չէին փոխում: Ադրբեջանը ձգձգում էր նույնիսկ իր համար շահավետ տարբերակների քննարկումը, մերժում էր՝ քաջ գիտակցելով, որ Հայաստանը թուլանում է թե՛ տնտեսապես, թե՛ քաղաքականապես:

Մինչ մեր հարևանները և թշնամիները զբաղված էին նոր նավթամուղներ և միջպետական ճանապարհներ կառուցելով, որոնք, անշուշտ, բարձրացնում էին նրանց միջազգային դերն ու նշանակությունը, մենք զբաղված էինք սեփական երկրի ունեցածը մսխելով: Հայրենասիրական ճառերի պակաս չկար: «Հաղթողականները» հայտարարում էին, որ Արցախի հարցը լուծված է: Վերջ: Բայց պատերազմը չէր ավարտվել:

2016-ին մեզ փորձեցին: Մի կերպ դուրս պրծանք: Բայց նորից ընկանք նույն անհոգության գիրկը:

2017-ը մեր քաղաքական մտքի ամլության ամենավառ ապացույցը դարձավ: Եթե չեք մոռացել, խորհրդարանական ընտրություններ էին: Արցախյան հարցի մասին բաց և հստակ խոսում էր մեկ ուժ՝ Հայ ազգային կոնգրեսը, իսկ ավելի ճիշտ՝ մեկ քաղաքական գործիչ՝ ՀՀ առաջին նախագահ Լևոն Տեր-Պետրոսյանը: Նա խոսում էր խաղաղության մասին, այն ժամանակ դեռևս հնարավոր նվազագույն կորուստներով: Սակայն խաղաղության հստակ ծրագիրը ստացավ ընտրողների ձայների մոտ 1,5 տոկոսը: Ահա, ընտրողների ճնշող մեծամասնությունը մերժել էր խաղաղությունը, ընտրողների ճնշող մեծամասնությանը երկրի համար կարևորագույն խնդիրը չէր հետաքրքրում: Ի դեպ, Ն. Փաշինյանն արդեն վաղուց էր փախել Լևոն Տեր-Պետրոսյանի գլխավորած ուժից, ամենայն հավանականությամբ քաղաքական կարիերան ավելի հաջող շարունակելու նպատակով: Իսկ 2007-2008 թթ. Նախագահի կողքին լինելը շահեկան ու պատվաբեր էր, որովհետև նա՛ էր ընդդիմադիր ամենահզոր ուժի առաջնորդը: Մի բան էլ: Ն. Փաշինյանը երբեք չի ներկայացրել Արցախի հարցի լուծման իր ծրագիրը՝ նախընտրելով տուրք տալ ընտրողների ականջին հաճելի լոզունգներին, օրինակ՝ Արցախը Հայաստան է, և վերջ:
Սա էր մեծամասնության ընտրությունը: Սա էր նաև ձեռնտու թշնամուն և այպես կոչված միջազգային հանրությանը: 

Արդյունքը տեսնում եք: Եթե մեր երկրի ղեկավարներն աստիճանաբար իրենք իրենց դուրս են դնում բանակցություններից, եթե մեր երկրի քաղաքական կամ մերձքաղաքական ուժերի համար Արցախը երկրի ներսում իշխանության հասնելու, իշխանություն պահելու մանրադրամ է դառնում, մեր փոխարեն որոշում են ուրիշները: Եվ այսօրվա իշխանություն-ընդդիմություն պայքարն արդեն դժբախտաբար մարզպանի՝ Ռուսաստանի նախընտրած թեկնածուն դառնալու համար է:

Զարուհի Գաբրիելյան



Համաձայն «Հեղինակային իրավունքի և հարակից իրավունքների մասին» օրենքի՝ լրատվական նյութերից քաղվածքների վերարտադրումը պետք է չբացահայտի նյութի էական մասը: Կայքի նյութերից քաղվածքներ արտատպելիս լրատվամիջոցի անվանման նշումը և ակտիվ հղումի տեղադրումը պարտադիր է:
Հարգելի ընթերցողներ, այստեղ դուք կարող եք տեղադրել ձեր կարծիքը տվյալ նյութի վերաբերյալ` օգտագործելով Facebook-ի ձեր account-ը: Խնդրում ենք լինել կոռեկտ և հետևել մեր պարզ կանոներին. արգելվում է տեղադրել թեմային չվերաբերող մեկնաբանություններ, գովազդային նյութեր, վիրավորանքներ և հայհոյանքներ: Խմբագրությունն իրավունք է վերապահում ջնջել մեկնաբանությունները` նշված կանոնները խախտելու դեպքում:
 Պիտակներ

         Զարուհի Գաբրիելյան


››› Կարդացեք Չարենց
››› Կարդացեք Չարենց
››› Կարդացեք Չարենց
››› Կարդացեք Չարենց
››› Կարդացեք Չարենց
››› Կարդացեք Չարենց
››› Կարդացեք Չարենց
››› Կարդացեք Չարենց
››› «Չորրորդ իշխանություն» թերթի և 4rd.am կայքի ՀԱՅՏԱՐԱՐՈՒԹՅՈՒՆԸ
››› Ո՞ւմ ձեռնտու չէ 200 միլիոն դոլարի ներդրումը
››› Երևանի ժառանգության պաշտպանության կոմիտեի հայտարարությունը
››› Իշխելու թշվառությունն ու փառքի արվեստը
››› Անասնաֆերմա՝ Նարեկ Սարգսյանից Նիկոլ Փաշինյանին... Տիգրան Ավինյանին էլ
››› Մերժվածների ջղակծկումների և վարչապետի ձախողումների արանքում
››› Ո՞վ է եղել իրական դավաճանը
››› Երբ թիրախավորվում է լռությունը
››› Ինչո՞ւ են զինվորները զոհվում Ղարաբաղում և ինչո՞ւ են բոլոր զոհերը հայաստանցի
››› Մշակութային հեղափոխություն չի լինելու
››› Ատելության խոսքը, ամբոխահաճությունը և տրամաբանությունը
››› Տաշիրյան սարդոստայն
››› Գործող Սահմանադրությունը կարող է ոչնչացնել հեղափոխությունը
››› Առաջիկա երկու-երեք ամիսները վճռորոշ են լինելու
››› ԱԱԾ-ն պետք է կանխի Քոչարյանի գայթակղությունները
››› Նիկոլն ընդդեմ Նիկոլի
››› Այսպես է լինում, երբ վեթթինգի փոխարեն հավատում են դատախազի ազնիվ խոսքին
››› Սրանց գործը փախնողներին «հաջող» անելն է
››› Արսեն Թորոսյանն ու Ալեն Սիմոնյանը՝ 1-9 հաշվով պարտության գլխավոր մեղավորներ
››› Ակորդեոնիստը որոշել է նստել «սուխոյ ատկազով»
››› ՀՀԿ-ի անհաջող գրագողությունը
››› Տանը վեր ընկնելու ժամանակները

Ամենաընթերցված

Բա
Բա
20.11.2020 / 13650








Բա ո՞ւր ես, ապեր
Բա ո՞ւր ես, ապեր
12.11.2020 / 3198






Հիմա էլ սրանք
Հիմա էլ սրանք
04.11.2020 / 2364


Ի՞նչ եք ծխում
Ի՞նչ եք ծխում
24.11.2020 / 1972

























Թամադա Իշխանը
Թամադա Իշխանը
13.11.2020 / 1032






Սկսիր կնոջիցդ
Սկսիր կնոջիցդ
23.11.2020 / 931


Ձե՛նդ, այ...
Ձե՛նդ, այ...
17.11.2020 / 919