Հինգշաբթի 02.04.2020 01:42

Սատիրիկոն
01.04.2020 / 21:30
Լուր-մեկնաբանություն
01.04.2020 / 21:00
Սատիրիկոն
01.04.2020 / 20:30
Լուր-մեկնաբանություն
01.04.2020 / 19:00
Լուր-մեկնաբանություն
01.04.2020 / 17:30
10.09.2019   09:00
1719

Փաշինյանը պահը բաց թողեց մեկ տարի առաջ


Նիկոլ Փաշինյանը չէր կեղծում, երբ հայտարարում էր, որ հեղափոխության ժամանակ չկար հանրային ձևակերպված պահանջ փոխելու Հայաստանի արտաքին քաղաքական ուղենիշները: Բայց դա, ինչպես հաճախ է պատահում, ճշմարտության ընդամենը կեսն էր: Հասարակությունը չէր և չի ուզում արտաքին քաղաքական վայրիվերումներ, սակայն ուզում էր և ուզում է ունենալ իշխանություն, որն ընդունակ կլինի պաշտպանել ՀՀ սուվերենությունը և շահերը, անկախ մարտահրավեր նետողի ով լինելուց: Հաշվի առնելով Հայաստանի սահմանափակ հնարավորությունները՝ որպես հիմնական հաղթաթուղթ ներկայացվում էր լեգետիմ իշխանություն ունենալը: Լեգետիմ իշխանություն, որի վրա ազդելու արտաքին ուժերի հնարավորությունները կլինեն սահմանափակ՝ հաշվի առնելով, որ նրա վրա չեն լինի տարատեսակ վարկաբեկող դոսյեներ, և նա կհենվի ամբողջ հայության ներուժի վրա:

Այս համոզմունքն առաջին քննությունը տապալեց անցյալ տարվա աշնանը, երբ հակառակ Հայաստանի պետական շահերի՝ հումանիտար զորախումբ ուղարկեց Սիրիա: Քայլ, որ միանշանակ չընդունվեց արևմուտքում, սակայն ոչինչ չտվեց Ռուսաստանի հետ հարաբերություններում: Կարծում ենք, մեկ տարով գազի գնի որոշումը հետաձգելը այն գինը չէր, որ արժեր վճարել: Այդ քայլի արդյունքում է, որ առ այսօր չկա հայ-ամերիկյան քաղաքական օրակարգ: Չի բացառվում, որ նաև այդ քայլի պատճառով էր պայմանավորված Եվրամիության կողմից Հայաստանին օգնության չափի չավելացումը: 

Այժմ նոր քննություն է՝ Ամուլսարի քննությունը: Բայց տեսնելով կառավարության պատրաստվածությունը՝ արդեն կարելի է պնդել, որ այս մի քննությունը կրկին տապալվելու է: Ի՞նչ է ասում Փաշինյանը: Հայաստանի կառավարությունը չի կարող մասնակից լինել որևէ կոռուպցիոն գործարքի: Ընդունենք: Այդ դեպքում, ժողովրդի կամքին հակառակ, Ամուլսարը հանք դարձնելու ցանկությունը միանշանակ տեղավորվում է արտաքին ճնշումներին ենթարկվելու համատեքստում: Հատկապես, որ վարչապետն ասում է, թե շատ փակագծեր չի կարող բացել: 
Այստեղ օրինաչափ հարց է առաջանում: Բա սրա համա՞ր էինք հեղափոխություն անում: Նախորդ իշխանությունը նույնպես չէր կարողանում դիմագրավել արտաքին քաղաքական ճնշումներին, ուրեմն ինչի՞ մեջ է փոփոխությունը. գեղեցիկ բառերի՞, քաղաքացու հետ զրույցների՞: Ստացվում է՝ ապրանքի որակը չենք վերանայում, փորձում ենք փաթեթավորումը սպառողի համար հաճելի դարձնել: 

Միջազգային իրավունքի տեսանկյունից, իհարկե, Փաշինյանի կառավարությունը Սարգսյանի կառավարության իրավահաջորդն է: Սակայն միջազգային հանրությունն է որոշում՝ ե՞րբ, որքանո՞վ և ինչպե՞ս կիրառել միջազգային իրավունքը: Անցյալ տարվա ամռանը, եթե Փաշինյանի կառավարությունը գնար Ամուլսարի հանքի փակման ճանապարհով՝ վկայակոչելով նախկին հանցագործ ռեժիմի փաստաթղթերով ու թույլտվություններով չառաջնորդվելու կամքը, նույն միջազգային հանրությունն ավելի զուսպ և անտարբեր կլիներ Լիդիանի պահանջների հանդեպ: Բայց պահը բաց թողնվեց: Մեկ տարի հետո ավելի դժվար է լինելու:

Արիս Վաղարշակյան



 Պիտակներ

         Արիս Վաղարշակյան, Նիկոլ Փաշինյան


Մեկնաբանել

Մուտք գործեք կայք

լուսանկար չկա
Գովազդ
››› Ինչո՞ւ են զինվորները զոհվում Ղարաբաղում և ինչո՞ւ են բոլոր զոհերը հայաստանցի
››› Մշակութային հեղափոխություն չի լինելու
››› Ատելության խոսքը, ամբոխահաճությունը և տրամաբանությունը
››› Տաշիրյան սարդոստայն
››› Գործող Սահմանադրությունը կարող է ոչնչացնել հեղափոխությունը
››› Առաջիկա երկու-երեք ամիսները վճռորոշ են լինելու
››› ԱԱԾ-ն պետք է կանխի Քոչարյանի գայթակղությունները
››› Նիկոլն ընդդեմ Նիկոլի
››› Այսպես է լինում, երբ վեթթինգի փոխարեն հավատում են դատախազի ազնիվ խոսքին
››› Սրանց գործը փախնողներին «հաջող» անելն է
››› Արսեն Թորոսյանն ու Ալեն Սիմոնյանը՝ 1-9 հաշվով պարտության գլխավոր մեղավորներ
››› Ակորդեոնիստը որոշել է նստել «սուխոյ ատկազով»
››› ՀՀԿ-ի անհաջող գրագողությունը
››› Տանը վեր ընկնելու ժամանակները
››› Անցյալի պատանդները

Ամենաընթերցված