Չարենց
23.01.2021 / 12:00
Սատիրիկոն/Լուր-մեկնաբանություն
23.01.2021 / 11:00
Լուրեր
23.01.2021 / 09:30
Սատիրիկոն/Լուր-մեկնաբանություն
22.01.2021 / 22:00
Քաղաքական
22.01.2021 / 21:00
Սատիրիկոն
22.01.2021 / 20:00
13.12.2020   20:00
1323

Որովհետև ազգը չի կարող լինել ախմախ...


Ասում է Վանո Սիրադեղյանը: Շարունակությունը կարդացել եք, անգիր գիտեք: Պատերազմից հետո եք կարդացել: Այնինչ ձեզ, մեզ համառորեն ախմախացնում էին...

1.  Պարտությանը սպասում էին

Սեպտեմբերի 27-ին Ազգային ժողովում երկրի վարչապետը ասում է.

«Եթե նույնիսկ բոլորին թվա, թե մենք պարտվել ենք վերջնական և անշրջելիորեն, մենք մեզ երբեք պարտված չենք ճանաչի, և մենք երբեք չենք դադարեցնի մեր երթը դեպի հաղթանակ: Եթե մենք այսպես վարվենք, մենք կհաղթենք, ես դա ձեզ՝ բոլորիդ երաշխավորում եմ»:

Պատերազմի առաջին օրն էր, ու մենք չէինք պատկերացնում, թե ինչ է լինելու, չէինք պատկերացնում՝ ինչ ենք կորցնելու և ինչպես: Ուստի ոչ ոք չարձագանքեց այս անտրամաբանական մտքերին: Ոչ ոք ուշադրություն չդարձրեց, որ պարտությունը շատ ռեալ էր գոնե պետության ղեկավարի համար: Եվ նա յուրովի փորձում էր հերթական անգամ հասարակությանը համոզել, որ եթե ամբողջ աշխարհի համար 2 անգամ 2-ը հավասար է 4-ի, մեզ համար կարող է հավասարվել գոնե 5-ի: Ի դեպ, նույն հակատրամաբանությամբ են առաջնորդվել նաև նախկինները, նույնն է եղել միշտ նախկինների ներկայիս առաջնորդը՝ մաթեմատիկոս Վազգեն Մանուկյանը, որի համար գուցե (a + b)² = a² + 2ab - b²:  Գուցե սա՞ էլ փորձի ապացուցել...

Այնուամենայնիվ, պարտությանը սպասում էին: Սպասում էին դեռևս 98 թվականից, երբ խրոխտաբար մերժում էին խաղաղության հասնելու ուղին: 

Շատերն են հարց տալիս՝ եթե այսպես պետք է լիներ, ինչո՞ւ հարցը չլուծեցին 94 թվականից հետո: Թեպետ հարցը տալիս են շատ ավելի պարզ, անկեղծ՝ եթե այսքան զոհեր, այսպիսի աղետ էր լինելու և հողերը տալու էին, ինչո՞ւ դա չարեցին առանց պատերազմի: 

2.  Չլուծված հարց. 26 տարի

ա.  Լևոն Տեր-Պետրոսյան. անկեղծության և լրջանալու պահն էր

1994 թվականից հետո բանակցային դժվարագույն փուլ էր, որը կարող էր ավարտվել 97-98 թթ., եթե լրջանայինք:

1997-ին Լևոն Տեր-Պետրոսյանը հարցի լուծման տարբերակն ազնվորեն ներկայացրեց ողջ հանրությանը, բայց հավանության չարժանացավ: Հայտնի ուժերը, ավելի ճիշտ հայտնի անհատները՝ Վազգեն Սարգսյանը, Ռոբերտ Քոչարյանը, Սերժ Սարգսյանը, Սամվել Բաբայանը, Արցախի ղեկավարությունը մերժեցին խաղաղության ծրագիրը: Նախագահը հրաժարական տվեց՝ հարցի լուծումը թողնելով հաջորդներին՝ զգուշացնելով պատերազմի վտանգի մասին: (Ինչու ընտրվեց այս ճանապարհը՝ երևի մի օր կպարզվի: Սակայն գուցե հանուն պետության կարելի էր ուժ կիրառել հայտնի ուժերի նկատմամբ, գուցե...):

բ. Նախկիններ և ներկաներ. չլրջացանք, իշխում էր կեղծիքը

1. Ռոբերտ Քոչարյանը իշխանության եկավ «հաղթողական» նժույգի վրա, բանակցային գործընթացից դուրս թողեց Արցախը, իրականացրեց «Գույք պարտքի դիմաց» գործողությունը՝ Ռուսաստանին զիջելով երկրի տնտեսության մի զգալի մասը: Նա, իհարկե, չէր էլ պատրաստվում հարցը լուծել, նրան ձեռնտու էր ստեղծված վիճակը, որովհետև հանրապետության հրապարակային օրակարգից դուրս մղված խնդիրը իշխանությունը պահելու ընտիր միջոց էր: Սակայն Ռոբերտ Քոչարյանը միջազգային գործընկերների հետ շարունակում էր հարաբերվել, շարունակում էր բանակցել, ձգձգել հարցի լուծումը: 

2. Սերժ Սարգսյանը ևս նույնն էր անում: Նա փորձեց մտնել հայ-թուրքական հարաբերությունների կարգավորման պարտադրված խաղի մեջ, սակայն հաջողության չհասավ: Փորձեց սերտացնել կապերն Արևմուտքի հետ, բայց մի գիշերում երկիրը դարձավ ԵԱՏՄ անդամ: Արևմտյան երազանքը մնաց սառույցին գրված: 2016 թվականին պայթեց Ապրիլյան  քառօրյան: Թվում էր՝ իշխանության լրջանալու պահն էր, բայց  միայն թվում էր: Սերժ Սարգսյանը, երբեք չհրաժարվեց բանակցային գործընթացից, բայց համարձակություն չունեցավ հասարակությանը ճշմարտությունն ասելու: Իսկ պատերազմի վտանգն ավելի իրական էր դառնում:

դ. Ներկաները՝ պատերազմի հրձիգ. անլրջության գագաթնակետը

2018 թվականին Սերժ Սարգսյանը հեռացավ: Իշխանության եկավ նոր ուժ: Նոր առաջնորդը տարբերվում էր նախորդներից միայն նրանով, որ նրա իշխանությունն օրինակարգ էր: Վարկանիշը շատ բարձր էր: Ժողովուրդը հավատում էր հեղափոխությանը և հեղափոխության առաջնորդին: Արևմուտքը ոգևորությամբ ընդունեց հայաստանյան փոփոխությունները, և Ն. Փաշինյանին թվաց, թե ինքը կարող է ջնջել անցյալը՝ բանակցային ողջ գործընթացը, և սկսել սեփական կետից: Ավելին, ժողովրդին խոստանալով առանց նրա համաձայնության ոչ մի որոշում չընդունել՝ նա Ազգային ժողովում ասում էր՝ ինչ պետք է, այն էլ բանակցում ենք: Իրականում բանակցություններ չկային: Իսկ դրա այլընտրանքը միայն պատերազմն էր... Այո՛, նա հիմա անկեղծորեն խոստովանում է, որ եթե զիջումների գնար առանց պատերազմի, իրեն դավաճան կանվանեին: Սակայն մոռանում է մի կարևոր փաստ. համարյա 80 տոկոսանոց վարկանիշ ուներ, կարող էր այդ պահին անկեղծ լինել ժողովրդի հետ, բացատրել, ներկայացնել իրերի ճշգրիտ դրությունը: Այո՛, կարող էր վարկանիշի որոշակի կորուստ ունենալ, բայց խաղաղ կարգավորման հասնելով՝ փրկել հազարավոր կյանքեր, կանխել Շուշիի և Հադրութի կորուստը, ավերածությունները: Ընտրեց արկածախնդրության ուղին: 

Ընդգծենք՝ Ն. Փաշինյանին հաջողվեց փչացնել հարաբերությունները Ռուսաստանի հետ, որը, այնուամենայնիվ, նախկինում զսպող դեր էր կատարում և շատ արագ միջամտեց պատերազմին 2016 թ.-ին: Հաջողվեց նաև անվստահելի դառնալ հարևան երկրի՝ Իրանի համար: Հաջողվեց Հայաստանը դուրս դնել միջազգային և տարածաշրջանային կարևոր գործընթացներից: Հետևանքը տեսնում ենք:

Նշենք նաև, որ 98 թվականից հետո իշխանության եկած բոլոր ուժերին միավորում է նույն կեղծ ազգայնական դատարկ հռետորաբանությունը, որի միակ նպատակը ազգը վերջնականորեն ախմախացնելն է: 

Վանոն դառնորեն ասում էր, որ ազգը չի կարող լինել ախմախ: Բայց 2017 թվականին ազգի ընդամենը 1,5 տոկոսը ձայն տվեց խաղաղության ծրագրին: Սակայն սա ուրիշ խոսակցություն է:

Լևոն Ասատրյան

«Չորրորդ իշխանություն», թիվ 39, 2020



Համաձայն «Հեղինակային իրավունքի և հարակից իրավունքների մասին» օրենքի՝ լրատվական նյութերից քաղվածքների վերարտադրումը պետք է չբացահայտի նյութի էական մասը: Կայքի նյութերից քաղվածքներ արտատպելիս լրատվամիջոցի անվանման նշումը և ակտիվ հղումի տեղադրումը պարտադիր է:
Հարգելի ընթերցողներ, այստեղ դուք կարող եք տեղադրել ձեր կարծիքը տվյալ նյութի վերաբերյալ` օգտագործելով Facebook-ի ձեր account-ը: Խնդրում ենք լինել կոռեկտ և հետևել մեր պարզ կանոներին. արգելվում է տեղադրել թեմային չվերաբերող մեկնաբանություններ, գովազդային նյութեր, վիրավորանքներ և հայհոյանքներ: Խմբագրությունն իրավունք է վերապահում ջնջել մեկնաբանությունները` նշված կանոնները խախտելու դեպքում:
 Պիտակներ

         Վանո Սիրադեղյան, Լևոն Ասատրյան, Ռոբերտ Քոչարյան, «Չորրորդ իշխանություն», Նիկոլ Փաշինյան, Սերժ Սարգսյան, Լևոն Տեր-Պետրոսյան


››› «Չորրորդ իշխանություն» թերթի և 4rd.am կայքի ՀԱՅՏԱՐԱՐՈՒԹՅՈՒՆԸ
››› Ո՞ւմ ձեռնտու չէ 200 միլիոն դոլարի ներդրումը
››› Երևանի ժառանգության պաշտպանության կոմիտեի հայտարարությունը
››› Իշխելու թշվառությունն ու փառքի արվեստը
››› Անասնաֆերմա՝ Նարեկ Սարգսյանից Նիկոլ Փաշինյանին... Տիգրան Ավինյանին էլ
››› Մերժվածների ջղակծկումների և վարչապետի ձախողումների արանքում
››› Ո՞վ է եղել իրական դավաճանը
››› Երբ թիրախավորվում է լռությունը
››› Ինչո՞ւ են զինվորները զոհվում Ղարաբաղում և ինչո՞ւ են բոլոր զոհերը հայաստանցի
››› Մշակութային հեղափոխություն չի լինելու
››› Ատելության խոսքը, ամբոխահաճությունը և տրամաբանությունը
››› Տաշիրյան սարդոստայն
››› Գործող Սահմանադրությունը կարող է ոչնչացնել հեղափոխությունը
››› Առաջիկա երկու-երեք ամիսները վճռորոշ են լինելու
››› ԱԱԾ-ն պետք է կանխի Քոչարյանի գայթակղությունները
››› Նիկոլն ընդդեմ Նիկոլի
››› Այսպես է լինում, երբ վեթթինգի փոխարեն հավատում են դատախազի ազնիվ խոսքին
››› Սրանց գործը փախնողներին «հաջող» անելն է
››› Արսեն Թորոսյանն ու Ալեն Սիմոնյանը՝ 1-9 հաշվով պարտության գլխավոր մեղավորներ
››› Ակորդեոնիստը որոշել է նստել «սուխոյ ատկազով»
››› ՀՀԿ-ի անհաջող գրագողությունը
››› Տանը վեր ընկնելու ժամանակները
››› Անցյալի պատանդները

Ամենաընթերցված
























37-ի երկրպագուն
37-ի երկրպագուն
07.01.2021 / 4825