Երեքշաբթի 07.12.2021 15:28

14.11.2021   22:25
628

Ազգակործան հերոսների ժամանակները


Վերջի վերջը

Գորիս-Կապան ավտոճանապարհը փակվեց, օրական քովիդից մահանում է միջինը 40 մարդ, զինված ռազբորկաներից և ավտովթարներից՝ միջինը 1 մարդ, Վանո Սիրադեղյանի աճյունն առայժմ հայրենիք չի բերվել ու ամենավատն այն է, որ սրա վերջը չի երևում: Իսկ չի երևում, քանի որ պետականություն ունենալու և պահելու համար ավելի բարձր որակներ են պահանջվում, քան ունեն այսօրվա քաղաքական դաշտի հիմնական դերակատարները: 

Արդեն հասել ենք նրան, որ Սյունիք պահելը հաջողություն է համարվում, իշխանությունների փայլուն դիվանագիտության արդյունք: Այն իշխանությունների, որոնք Խորենացի փողոցում մինչև 2018թ. հեղափոխությունը Լավրովի պլանը դավաճանություն էին համարում: Ասում էին՝ Սերժը դավաճան է, ուզում է Ղարաբաղի հարցը փոխզիջումների սկզբունքով լուծել: Լևոնն էլ է դավաճան, որովհետև Սերժին այդ հարցում չի քննադատում: Իսկ հիմա խրոխտ պոզաներ ընդունելով՝ հայտարարում են, թե ժողովուրդ ջան, հավայի մի գնացեք Գորիս-Կապանով, անկապ ճանապարհ է, այ, տեսեք, ինչ ճանապարհ ենք սարքել, այսպիսի ճանապարհ վերջին երեք հազար տարում չի եղել: 

Հերթական հաճախորդը

Բայց ամենավատը անելանելիության զգացումն է: Որ ոչինչ չես կարող անել, փոխել այս իրավիճակը, բեկում մտցնել: Բոլոր ճանապարհներին շլագբաում են դրել: Ուզում ես ընդդիմադիր դաշտում ակտիվ քայլեր ձեռնարկել, չի ստացվում. Քոչարյանն ու դաշնակները սողոսկել են այնտեղ, ընդդիմադիր են խաղում: Այն Քոչարյանը, որը Մեղրիի միջանցքի հարցը բերեց, բանակցությունների առարկա դարձրեց, հիմա ահազանգում է, թե հասեք, Սյունիքը թուրքերն ուզում են վերցնել: Այն Իշխան Սաղաթելյանը, որը հայտարարում էր, թե ինքն էլ չէր ընդունի Լավրովի պլանը, հիմա կառավարության շենքի առջև ֆոտոսեսիա է անում, թե նայեք, ոնց եմ դիմադրում, որ երկիրը չկործանվի: Բայց իրականում Նիկոլի հետ ձեռք-ձեռքի տված, վարի են տալիս երկիրը:

Այս սխեման բազմիցս շատ արդյունավետ աշխատեցրել են: Նկատի ունենք հաճախորդի սխեման: Այսօր քոչարյանականները հենց այդ հաճախորդի դերն են տանում: Իբր ընդդիմադիր են, բայց իրենց բոլոր գործողություններով միայն ամրապնդում ու երկարացնում են իշխանությունների կյանքը: Ու ավելի շատ քարկոծում են ոչ թե իշխանություններին, այլ մյուս ընդդիմադիր ուժերին: Մեկը մեկին նույնը, ինչ ժամանակին անում էին Արտաշես Գեղամյանը, Արթուր Բաղդասարյանը, ԲՀԿ-ն: 

Մի բան հիշեցնենք. 2007 թվականի աշնանը, երբ Լևոն Տեր-Պետրոսյանը որոշեց մասնակցել նախագահական ընտրություններին, բազմաթիվ քաղաքական ուժերի հետ էր հանդիպել, խորհրդակցել, առաջարկել համատեղ ուժերով մասնակցել ընտրություններին, որի դեպքում հաջողության հասնելու շանսերը էլ ավելի կմեծանային: 
Մերժել են երկու հոգի... իհարկե, խոսքը գնում է որոշակի ընտրազանգված ունեցող դեմքերի մասին. Գեղամյանն ու Արթուր Բաղդասարյանը: Գեղամյանը ամբողջ ընտրարշավի ժամանակ զբաղվել է բացառապես Տեր-Պետրոսյանի դեմ գործելով, դե, իսկ Արթուր Բաղդասարյանի դեպքում, գիտեք, թե ինչ եղավ: Հետագայում այս երկուսին իրենց հաճախորդական ծառայությունների դիմաց վարձահատույց եղան. մեկը ԱԽՔ դառավ, մյուսը՝ պատգամավոր: 

Նույնն էլ այս դեպքում եղավ. Տեր-Պետրոսյանը Քոչարյանին ու Սերժ Սարգսյանին առաջարկեց համատեղ դաշինքով մասնակցել խորհրդարանական ընտրություններին, ինչը հաջողության հասնելու շանսերը կտրուկ կմեծացներ, երկուսն էլ մերժեցին: Դեռ Սերժ Սարգսյանին մի կողմ դնենք, քանի որ նա չուներ այնքան ֆինանսական, քաղաքական և քարոզչական ռեսուրսներ, որքան՝ Քոչարյանը: Քոչարյանը մերժեց Առաջին նախագահի առաջարկը, ընդունեց իշխանությունների հաստատած խաղի կանոնները, դրա դիմաց նրան վարձահատույց եղան՝ դարձավ թիվ մեկ ընդդիմադիրը. ստացավ բաղձալի պատգամավորական աթոռները ու այս դաշտը փակվեց: 

Ի՞նչ անել և ո՞վ չի մեղավոր

Ի՞նչ անես: Ֆինանսական ռեսուրսները սրանց ձեռն է: Մեդիադաշտի 90 տոկոսը սրանց ձեռն է: Դատարան, փաստաբան, ուժային կառույց, բոլորը սրանց ձեռն է: Մնում է դիտորդի կարգավիճակով հետևես, թե ոնց են մեր պետականության վերջին փշրանքներն էլ փոշիացնում: Բայց դա էլ մի բան չէ. այդպիսի դիտորդական առաքելությամբ վերջը հասնելու ենք նրան, որ նույնիսկ Նորագավիթում ու Հյուսիսային ավտոկայանի մոտ են մաքսակետեր դնելու: Ինչ-որ շարժում է պետք, նույնքան ոգեղեն ու լուսեղեն, որքան՝ ղարաբաղյան շարժումը, բայց ունե՞նք դրա համար անհրաժեշտ կրիտիկական զանգված: Դա էլ է հարց:



 Պիտակներ

         «ՉԻ» ՌԻԹՄՈՎ

››› Չարենց. Դաշնակցականներին (Ներբող քաղաքական)
››› Սա քո պատերազմն էր, Նիկո՛լ
››› Ոչ ոք չի թաքցրել տարածքներ զիջելու փաստը
››› Քայլ արեք, իրար կերեք
››› Արմեն Շեկոյան. Միջնորդը
››› «Չորրորդ իշխանություն» թերթի և 4rd.am կայքի ՀԱՅՏԱՐԱՐՈՒԹՅՈՒՆԸ
››› Ո՞ւմ ձեռնտու չէ 200 միլիոն դոլարի ներդրումը
››› Երևանի ժառանգության պաշտպանության կոմիտեի հայտարարությունը
››› Իշխելու թշվառությունն ու փառքի արվեստը
››› Անասնաֆերմա՝ Նարեկ Սարգսյանից Նիկոլ Փաշինյանին... Տիգրան Ավինյանին էլ
››› Մերժվածների ջղակծկումների և վարչապետի ձախողումների արանքում
››› Ո՞վ է եղել իրական դավաճանը
››› Երբ թիրախավորվում է լռությունը
››› Ինչո՞ւ են զինվորները զոհվում Ղարաբաղում և ինչո՞ւ են բոլոր զոհերը հայաստանցի
››› Մշակութային հեղափոխություն չի լինելու
››› Ատելության խոսքը, ամբոխահաճությունը և տրամաբանությունը
››› Տաշիրյան սարդոստայն
››› Գործող Սահմանադրությունը կարող է ոչնչացնել հեղափոխությունը
››› Առաջիկա երկու-երեք ամիսները վճռորոշ են լինելու
››› ԱԱԾ-ն պետք է կանխի Քոչարյանի գայթակղությունները
››› Նիկոլն ընդդեմ Նիկոլի
››› Այսպես է լինում, երբ վեթթինգի փոխարեն հավատում են դատախազի ազնիվ խոսքին
››› Սրանց գործը փախնողներին «հաջող» անելն է
››› Արսեն Թորոսյանն ու Ալեն Սիմոնյանը՝ 1-9 հաշվով պարտության գլխավոր մեղավորներ
››› Ակորդեոնիստը որոշել է նստել «սուխոյ ատկազով»
››› ՀՀԿ-ի անհաջող գրագողությունը
››› Տանը վեր ընկնելու ժամանակները
››› Անցյալի պատանդները

Ամսվա ամենաընթերցվածները