Չորեքշաբթի 01.12.2021 07:56

06.11.2021   14:45
3565

Լևոն Տեր-Պետրոսյանի հրապարակված նամակը խիստ արդիական զգուշացում է


Լևոն Տեր-Պետրոսյանը, ինչպես միշտ, փորձում է խաթարել ձեր «ազգային-հայրենասիրական» աղմկոտ անդորրը: 2015-ին գրած, բայց միայն վերջերս հրապարակված նրա նամակը և Սերժ Սարգսյանի պատասխանը պետության նկատմամբ վերաբերմունքի և լրջության թեստ են: Նիկոլ Փաշինյանին էլ չմոռանանք, թեպետ նրա դերը 2015-ին դեռ որոշիչ չէր: Բայց…

Տեսնենք՝ ինչ էր գրում ՀՀ առաջին նախագահը Գագիկ Հարությունյանին և Սերժ Սարգսյանին: Ահա մի հատված նամակից.

«1․ Միջազգային լարվածության խորացման և Մերձավոր Արևելքում իրավիճակի թեժացման պարագայում Ռուսաստանն ստիպված է լինելու ուժեղացնել Հայաստանում տեղակայված իր ռազմական հենակետը և այստեղից ևս մասնակցել Սիրիայում և Իրաքում ընթացող պատերազմական գործողություններին։

2․ Դա նշանակում է, որ հակառուսական ուժերի կողմից Հայաստանն ու նրա արտասահմանյան դիվանագիտական ներկայացուցչությունները դիտվելու են թշնամական տարածք, դառնալով իսլամական տեռորիզմի թիրախներից մեկը։

3. Ռուսաստանը ձգտելու է իր ռազմական ներկայությունն ապահովել նաև Ադրբեջանում, ինչը, 1920-21թթ․ նման, հնարավոր է միայն Ղարաբաղի հարցը վերջինիս համար նպաստավոր պայմաններով լուծելու դեպքում»:

Նախագահն առանձնացրել է այն երեք վտանգները, որոնց մասին չի խոսել ավելի վաղ հրապարակած «Սահմանադրական հանրաքվեն՝ անկանխատեսելի վտանգներով հղի արկածախնդրություն» հոդվածում: Ինչպես տեսնում ենք, վտանգներից երրորդը իրականություն է դառնում, իսկ առաջինն ու երկրորդը մենք չենք տեսնում, չենք ուզում տեսնել ճիշտ այնպես, ինչպես չտեսանք երրորդը հանրաքվեից և պատերազմից առաջ:

Նամակում Լ. Տեր-Պետրոսյանը Ս. Սարգսյանին խնդրում է հետաձգել հանրաքվեն՝ թուլացնելով ներքաղաքական լարվածությունը: Ենթադրում ենք, որ Սերժ Սարգսյանը պետք է գիտակցեր իր պատասխանատվությունը պետության նկատմամբ և ներքաղաքական խնդիրները թողնելով ապագային՝ զբաղվեր արտաքին մարտահրավերներով: Այսինքն՝ սեփական իշխանությունը վտանգելով՝ փրկեր Հայաստանն ու Արցախը վերահաս աղետից, որի մոտալուտ լինելը չէր կարող չըմբռնել: Բայց Սերժ Սարգսյանը Գագիկ Հարությունյանի ձեռամբ պատասխանում է.

«Լևոն բարև, ես խոսեցի։ Սերժը ծանոթացավ նաև նամակին։ Մտահոգություններդ հիմքեր ունեն։ Սակայն հանրաքվեի հետաձգումն իրավական առումով այլևս անհնարին է»:

Ահա այսպես: Հանրաքվեն հետաձգելու անհնարինության մասին խոսում է մի մարդ, որն ինչքան ուզում խփում էր: Չգիտես՝ ծիծաղե՞ս, թե՞ լաս: 

Հետո Սերժ Սարգսյանին պետք է պաշտպաներ Նիկոլ Փաշինյանը՝ սահմանադրական փոփոխությունների դեմ պայքարը հռչակելով կեղծ օրակարգ: Այս աջակցությունը, իհարկե, անշահախնդիր չէր: Ն. Փաշինյանը 2017-ին արդեն ԵԼՔ դաշինքով պետք է հայտնվեր հայոց խորհրդարանում,իսկ 2018-ին դառնար վարչապետ:  Բայց դառնանք Սերժ Սարգսյանին: 

Անհեթեթ սահմանադրությունը Հայաստանի գլխին փաթաթելուց հետո գոնե պետք է լրջանար: 2016-ի ապրիլյանը պետք է սթափեցներ իշխանությանը, բայց կարծես հակառակը եղավ: Ինչո՞ւ: Որովհետև Սերժ Սարգսյանին այդ ժամանակ հաջողվեց համեմատաբար փոքր կորուստներով դուրս գալ իրավիճակից: Հիշենք նաև, որ նա դեռ ՀՀ նախագահն էր, դեռ 2018-ը չէր, երբ պետք է դառնար ՀՀ վարչապետ անսահման լիազորություններով և չնչին պատասխանատվությամբ: Այսինքն՝ իշխանությունը հավերժացնելու ծրագիրը դեռ լիակատար իրականություն չէր: Եվ Արցախյան խնդիրը դարձյալ մղվեց երկրորդ պլան… Իսկ վտանգներն ահագնանում էին: Կարծում ենք Ս. Սարգսյանը մտածում էր, որ իրեն կհաջողվի զիջումների գնալ, եթե պատերազմ սկսվի: Ընդ որում՝ զիջումների գնալ արագ՝ առանց մեծ զոհաբերությունների, և պահպանել իշխանությունը: Ի դեպ, նույնը կաներ նաև Ռոբերտ Քոչարյանը, որն այսօր փորձում է ներկայանալ որպես ավելի կարծր դիրքորոշում ունեցող, սակայն պնդում է՝ եթե ինքը լիներ Հայաստանի ղեկավար, պատերազմ չէր լինի: 

Համոզված ենք, որ թե՛ Ռոբերտ Քոչարյանը, թե՛ Սերժ Սարգսյանը 2020-ի սեպտեմբեր-հոկտեմբերին արագ կկողմնորոշվեին, կփորձեին ամեն գնով դադարեցնել պատերազմը: Նիկոլ Փաշինյանի պլաններն ուրիշ էին, և հիմա պարտված ենք, որովհետև ազգովի, այո՛, ազգովի չանսացինք բանականության ձայնին: (Հիշեցնենք՝ մեր հասուն քաղաքացիների միայն 1,5 տոկոսն է քվեարկել պետության պահպանման իրական ծրագրի օգտին և՛ 2017- ին, և՛ 2021-ին):

Կանխելով ընթերցողների հարցը՝ ինչո՞ւ ենք փորփրում անցյալը, նշենք՝ սա անցյալ չէ: Լ. Տեր-Պետրոսյանը ոչինչ պատահաբար չի հրապարակում: Սեփական անձը գովազդելու կարիք ևս երբեք չի ունեցել և չունի:

Հրապարակված նամակը զգուշացում է: Թե՛ այս փաստաթղթում, թե՛ դրան նախորդող հոդվածում ընդգծված վտանգները հաղթահարված չեն: Եվ այս պայմաններում մենք չունենք համարժեք իշխանություն, ընդդիմություն և մտավորականություն, որ կկարողանար կարևորն անկարևորից զատել: 

Զարուհի Գաբրիելյան



 Պիտակներ

         Սերժ Սարգսյան, Զարուհի Գաբրիելյան, Լևոն Տեր-Պետրոսյան

››› Չարենց. Դաշնակցականներին (Ներբող քաղաքական)
››› Սա քո պատերազմն էր, Նիկո՛լ
››› Ոչ ոք չի թաքցրել տարածքներ զիջելու փաստը
››› Քայլ արեք, իրար կերեք
››› Արմեն Շեկոյան. Միջնորդը
››› «Չորրորդ իշխանություն» թերթի և 4rd.am կայքի ՀԱՅՏԱՐԱՐՈՒԹՅՈՒՆԸ
››› Ո՞ւմ ձեռնտու չէ 200 միլիոն դոլարի ներդրումը
››› Երևանի ժառանգության պաշտպանության կոմիտեի հայտարարությունը
››› Իշխելու թշվառությունն ու փառքի արվեստը
››› Անասնաֆերմա՝ Նարեկ Սարգսյանից Նիկոլ Փաշինյանին... Տիգրան Ավինյանին էլ
››› Մերժվածների ջղակծկումների և վարչապետի ձախողումների արանքում
››› Ո՞վ է եղել իրական դավաճանը
››› Երբ թիրախավորվում է լռությունը
››› Ինչո՞ւ են զինվորները զոհվում Ղարաբաղում և ինչո՞ւ են բոլոր զոհերը հայաստանցի
››› Մշակութային հեղափոխություն չի լինելու
››› Ատելության խոսքը, ամբոխահաճությունը և տրամաբանությունը
››› Տաշիրյան սարդոստայն
››› Գործող Սահմանադրությունը կարող է ոչնչացնել հեղափոխությունը
››› Առաջիկա երկու-երեք ամիսները վճռորոշ են լինելու
››› ԱԱԾ-ն պետք է կանխի Քոչարյանի գայթակղությունները
››› Նիկոլն ընդդեմ Նիկոլի
››› Այսպես է լինում, երբ վեթթինգի փոխարեն հավատում են դատախազի ազնիվ խոսքին
››› Սրանց գործը փախնողներին «հաջող» անելն է
››› Արսեն Թորոսյանն ու Ալեն Սիմոնյանը՝ 1-9 հաշվով պարտության գլխավոր մեղավորներ
››› Ակորդեոնիստը որոշել է նստել «սուխոյ ատկազով»
››› ՀՀԿ-ի անհաջող գրագողությունը
››› Տանը վեր ընկնելու ժամանակները
››› Անցյալի պատանդները

Ամսվա ամենաընթերցվածները