Սատիրիկոն/Լուր-մեկնաբանություն
26.02.2021 / 22:00
Սատիրիկոն/Լուր-մեկնաբանություն
26.02.2021 / 21:00
Քաղաքական
26.02.2021 / 20:00
Սատիրիկոն/Լուր-մեկնաբանություն
26.02.2021 / 19:00
Սատիրիկոն/Լուր-մեկնաբանություն
26.02.2021 / 17:25
Սատիրիկոն/Լուր-մեկնաբանություն
26.02.2021 / 16:15
08.11.2020   21:00
627

Արյունով գրավված հողերը


2001 թվական: Արցախյան առաջին պատերազմն ընդհատվել էր հրադադարով և հայկական ռազմաքաղաքական ղեկավարությանը մնում էր դիվանագիտորեն ամրագրել վեց հազարից ավել հայորդու արյամբ ձեռք բերված հայոց փառապանծ Հաղթանակը, զարգացնել երկիրը, բարձրացնել հայկական երկու պետությունների քաղաքացիների կենսամակարդակն ու ռազմական ներուժը: Սակայն այսօր հայտնվել ենք նոր պատերազմում՝ նույն պատերազմում, որը մեկ անգամ արդեն հաղթել ենք: Այն, ինչը բաց ենք թողել վերջին 20 տարում, այժմ արդեն պարտավոր ենք վերանվաճել և պարտավոր ենք միմիայն հաղթել: Միմիայն հաղթանակ և ուրիշ ոչինչ՝ հայ ժողովրդի չիրականացած իղձերին հասնելու համար:

Ներկայացնում ենք «Չորրորդ իշխանություն» թերթի 2001 թվականի հրապարակումներից մեկը խաղաղությունից կրկին պատերազմի հասնելու ժամանակաշրջանի մասին, թեև խմբագրությունն ամբողջովին չի կիսում հեղինակի կարծիքը: Հեղինակի հետ համամիտ չենք, սակայն ըմբռնումով ենք մոտենում նաև այն մարդկանց, ովքեր պարզապես պատերազմ չէին ուզում:

«ՉԻ», 2001թ., մարտի 23

Մենք պետություն չենք սիրում: Փաստն արդեն դարձել է աքսիոմատիկ ճշմարտություն: Փաստն արդեն ունի գրեթե պաշտոնական գաղափարախոսության բնույթ: Սակայն ցանկացած երկրի կազմում մենք համառորեն պայքարում ենք կուլտուր-ազգային ինքնավարության համար:

Այժմ եկեք քննարկենք, թե ինչ է կուլտուր-ազգային ինքնավարությունը: Ոչ, ես նկատի չունեմ տարբեր տեսակի կաուցկիների բնորոշումը, որի իմաստը դպրոց-մանկապարտեզ ստեղծելն է: Հայերի համար ավանդաբար կուլտուր-ազգային ինքնավարությունը միջոց էր տիրանալ իշխանությանն այն պարագայում, երբ անկախության պայմաններում իրենց շատ բարձր պաշտոններ զբաղեցնել վիճակված չէր: Այդ իմաստով այսօր Ղարաբաղի հանդեպ վարվող քաղաքականությունը խիստ նման է կուլտուր-ազգային ավտոնոմիայի պայքարին: Ավելին, կուլտուր-ազգային ավտոնոմիայի տարբերակը կարծես կիրառվում է նաև Հայաստանում: Իհարկե, այսօր հայերը չեն խնդրում, որ բարերար շահը իրենց պահի իր երկրի կազմում: Ժամանակներն արդեն փոխվել են, և այժմ պրն Քոչարյանը խնդրում է ոչ թե բարերար շահին, այլ քեռի Սեմին (նախագահ Պուտինին, Ժակ Շիրակին): 

Չէ, բայց ամեն ինչ կարգով-կանոնով: Պարբերաբար շահը (անհասկացողների համար դա ինչ-որ միջին բան է կենտկոմի և պետդեպարտամենտի միջև) հայերից պահանջում էր դավանափոխ լինել (դա էլ ոնց որ հիմիկվա ցեղասպանության ճանաչումը լինի): Հայերը հավաքվում էին, խելք-խելքի էին տալիս, վերջում ամենախելոքն ասում էր, որ մի բարաթ գրեն շահին: Բարաթի առաջին կետով սովորաբար հայտարարվում էր, որ բոլորը՝ մեծից փոքր, իրենց հավատարմությունն են հայտնում շահին և տեղեկացնում, որ իրենց ունեցվածքը և այլ ինչքը պատկանում են շահին (դա մոտավորապես նման էր Ադրբեջանի տարածքային ամբողջականության ընդունմանը Ստամբուլում): Այսքանից հետո բոլոր նախարարները, մանրից մեծ, աղաչում էին բարերար շահին՝ թողնել իրենց հավատը: Ինչպես արդեն ասացինք, դա ինչ-որ միջին բան է ցեղասպանության ճանաչման և Քոչարյանին պատվո լեգեոնի շքանշան տալու միջև: 

Խելոք շահերը սովորաբար այստեղ ասում էին՝ դե դավանեք ձեր քրիստոնեությունը: 

Բացատրեմ, քրիստոնեության դավանանքը ոչ միայն պատվաբեր, այլև ձեռնտու գործ էր: Կաթողիկոսները սովորաբար ամենաաղքատ մարդիկ չէին, իսկ քրիստոնեությունը բավականաչափ կայուն եկամուտների աղբյուր է: Դավանափոխությունը նշանակում էր կաթողիկոսական տոհմի և նրա ազգականների սնանկացում: Հին տոհմերը, հակառակը, կարող էին հուսալ, որ կվերականգնվեն հին աստվածների տաճարները: Դե գիտեք, մեր մոտ էլ է այսպես: 

Խաղաղության հաստատումը, Ղարաբաղի փաստացի անկախացումը, Հայաստանի բաց քաղաքականությունը Հայաստանում այսօր իշխանության գլուխ գտնվող ֆեոդալական կլաններին կզրկեր եկամուտների որոշակի մասից: Մենք կանգ առանք առավել լավ տարբերակի վրա, երբ բարերար շահն ասում է՝ սատանան ձեզ հետ, մնացեք քրիստոնյա: Հանկարծ հիշեցի մի լավ անեկդոտ: Գյուղացիները գցում-բռնում են, որ կյանքը ծանրանում է և մարդ են ուղարկում շահի մոտ: Բանագնացը հասնում է շահի մոտ և չիմանալով, թե ինչ ասի, հարցնում է. «Այս տարի կարագ հանձնե՞նք, թե՞ յուղ»: Շահը խիստ ուրախացած ասում է՝ յուղ բերեք: Գյուղացիներից մեկն իմանալով եղելությունն ասում է. «Դու նման ես շանը, որ հաչում է և գայլին կանչում»: 

Լինում էր նաև, որ բարերար շահը հասկանում էր, որ տղերքի ուզածն ավելի շատ տնտեսական բնույթ ունի և զորքը մտցնում էր անհնազանդ մարզ: Եղեռն, կոտորած, մահ կամ ազատություն: Ի վերջո շահը չէր կարողանում դավանափոխ անել ժողովրդին, հին տերերը մնում էին իրենց տեղերում, իսկ եկեղեցական սուրբ տաժանակիրների ցուցակը համալրվում էր առնվազն մի քանի տասնյակով: Աստված չանի հիմա մեզ մոտ նույն բանը կրկնվի: Թե չէ հանկարծ կորոշեն, որ արյունով գրավված հողը միայն արյունով պետք է հետ տալ: Ես պատերազմ չեմ ուզում: 

Գարիկ Պողոսյան

Հ. Գ. Մի մեղադրեք ինձ սրբապղծության մեջ: Իրական պատմությունը տարբերվում է եկեղեցականից: Նահատակների հերոսությունն արժանի է հարգանքի և խոնարհման, մանավանդ որ նրանցից մեկը՝ սբ. Գարեգին իշխան Սրվանձտյանցը և իմ՝ խոնարհիս երկնային հովանավորն է: 



Համաձայն «Հեղինակային իրավունքի և հարակից իրավունքների մասին» օրենքի՝ լրատվական նյութերից քաղվածքների վերարտադրումը պետք է չբացահայտի նյութի էական մասը: Կայքի նյութերից քաղվածքներ արտատպելիս լրատվամիջոցի անվանման նշումը և ակտիվ հղումի տեղադրումը պարտադիր է:
Հարգելի ընթերցողներ, այստեղ դուք կարող եք տեղադրել ձեր կարծիքը տվյալ նյութի վերաբերյալ` օգտագործելով Facebook-ի ձեր account-ը: Խնդրում ենք լինել կոռեկտ և հետևել մեր պարզ կանոներին. արգելվում է տեղադրել թեմային չվերաբերող մեկնաբանություններ, գովազդային նյութեր, վիրավորանքներ և հայհոյանքներ: Խմբագրությունն իրավունք է վերապահում ջնջել մեկնաբանությունները` նշված կանոնները խախտելու դեպքում:

 Պիտակներ

         Արցախյան երկրորդ պատերազմ, Արցախյան ազատամարտ, «Չորրորդ իշխանություն», Ռոբերտ Քոչարյան


››› Արմեն Շեկոյան. Միջնորդը
››› «Չորրորդ իշխանություն» թերթի և 4rd.am կայքի ՀԱՅՏԱՐԱՐՈՒԹՅՈՒՆԸ
››› Ո՞ւմ ձեռնտու չէ 200 միլիոն դոլարի ներդրումը
››› Երևանի ժառանգության պաշտպանության կոմիտեի հայտարարությունը
››› Իշխելու թշվառությունն ու փառքի արվեստը
››› Անասնաֆերմա՝ Նարեկ Սարգսյանից Նիկոլ Փաշինյանին... Տիգրան Ավինյանին էլ
››› Մերժվածների ջղակծկումների և վարչապետի ձախողումների արանքում
››› Ո՞վ է եղել իրական դավաճանը
››› Երբ թիրախավորվում է լռությունը
››› Ինչո՞ւ են զինվորները զոհվում Ղարաբաղում և ինչո՞ւ են բոլոր զոհերը հայաստանցի
››› Մշակութային հեղափոխություն չի լինելու
››› Ատելության խոսքը, ամբոխահաճությունը և տրամաբանությունը
››› Տաշիրյան սարդոստայն
››› Գործող Սահմանադրությունը կարող է ոչնչացնել հեղափոխությունը
››› Առաջիկա երկու-երեք ամիսները վճռորոշ են լինելու
››› ԱԱԾ-ն պետք է կանխի Քոչարյանի գայթակղությունները
››› Նիկոլն ընդդեմ Նիկոլի
››› Այսպես է լինում, երբ վեթթինգի փոխարեն հավատում են դատախազի ազնիվ խոսքին
››› Սրանց գործը փախնողներին «հաջող» անելն է
››› Արսեն Թորոսյանն ու Ալեն Սիմոնյանը՝ 1-9 հաշվով պարտության գլխավոր մեղավորներ
››› Ակորդեոնիստը որոշել է նստել «սուխոյ ատկազով»
››› ՀՀԿ-ի անհաջող գրագողությունը
››› Տանը վեր ընկնելու ժամանակները
››› Անցյալի պատանդները

Ամենաընթերցված













Շատ ուրախ ե՞ք
Շատ ուրախ ե՞ք
09.02.2021 / 980









Էդ սպառնըմ ե՞ս
Էդ սպառնըմ ե՞ս
10.02.2021 / 847


















Խզարում ենք
Խզարում ենք
02.02.2021 / 636