Չորեքշաբթի 01.12.2021 07:12

23.10.2021   21:30
995

Սկսեցին Վանոյով, կավարտեն՝ հայրենիքով


Պատահական ոչինչ չի լինում

Այս շաբաթ երկու իրադարձություններ տեղի ունեցան, որոնք ինչ-որ չափով իրար հետ փոխկապակցված են, և նաև մեր պետականության հնարավոր փլուզման ինդիկատոր են:

Կյանքից հեռացավ Վանո Սիրադեղյանը: Մեր նորանկախ Հայաստանի հիմնադիրներից մեկը, ամենավառ անհատականություններից մեկը, որն իր մտածելակերպով, իր խոսքով, գործով առանձնանում էր նույնիսկ ղարաբաղյան շարժման ղեկավարների շարքում: Նա թողեց Հայաստանը, երբ սկսվեց գյադաների ժամանակը, և այդպես էլ ժամանակը չավարտվեց, որպեսզի նա հայրենիք վերադառնա: Եվ այն, թե ինչպես իրենց պահեցին իշխանություններն ու ընդդիմությունը, երբ հայտնի դարձավ Վանոյի մահվան մասին. դա վերաբերմունք չէր Սիրադեղյանի հանդեպ, դա վերաբերմունք էր պետության, պետականության, հայրենիքի հանդեպ: Այն հայրենիքի, որի մասնիկն էր Վանոն: 

Եթե Վանո Սիրադեղյանը 1998-1999 թվականների ահաբեկչության զոհ դառնար, հիմա թիվ մեկ կուռքը կլիներ. նրա արձաններն ամենուրեք կդնեին, փողոցներ կանվանակոչեին, դպրոցներ, Վանո անունը երեխաների շրջանում տարածված կլիներ, նրա մտքերը մեծ-մեծ տառերով աչքներս կկոխեին ամեն քայլափոխին տնկած վահանակներից: Դասագրքերում նրան մի ամբողջ բաժին կհատկացնեին, աշակերտներին կպատմեին, թե ինչեր է արել Հայաստանի համար: 

Բայց նա ողջ էր, ու դա ձկան փշի պես մնացել էր գյադաների կոկորդին: Ու ինչպես Ռոբերտն էր Վանոյի կողքին տառապում թերարժեքության ախտանիշով, պարզվեց, նույնկերպ Նիկոլն է: Ընդ որում, Նիկոլն իրեն պահեց այնպես, ինչպես՝ պատերազմի ժամանակ: Երբ պատերազմը դադարեցնելու շանս կար, և շանս կար խուսափել տարածքային կորուստներից ու հազարավոր մարդկային կորուստներից, նա հրաժարվեց խաղաղության այդ առաջարկից, որովհետև ժողովուրդը իրեն չէր հասկանա, կասեր՝ դավաճան է, ռեյտինգը կընկներ, հետն էլ գուցե իշխանությունը կկորցներ:

Նույնն էլ Վանոյի դեպքում. այդպես էլ ձայն չհանեց: Գնաց, փակվեց բունկերում: Թե որ Վանոյի անունը տար, ժողովուրդը չէր հասկանա, ամոթանք կտար: Ինքն ու իր թիմը սսկված էին: Սա, իմիջիայլոց, պետք է նշել. Ռոբերտն ու Նիկոլը բազմաթիվ ընդհանուր գծեր ունեն, դրանցից մեկն էլ ուրացողությունն է: Չասենք, չթվարկենք, թե Վանո Սիրադեղյանն ինչ է արել Քոչարյանի համար, անձամբ Քոչարյանի համար, չասենք, ինչ է արել Նիկոլի համար: Մինչև վերջին խազն ուրացան: Իսկ ընկերոջ ուրացողությունն ավարտվում է հայրենիքի դավաճանությամբ: Սա մենք չենք ասել, այլ՝ Սիրադեղյանը, 1999 թվականին՝ Ռոբերտի մասին, բայց հիմա էլ կարելի է դա կրկնել:

Մնացել ենք փլատակների տակ

Ու եթե այդպես են վերաբերվում մեր պետության հիմնասյուներին, ապա պարզ է, որ պետությունը՝ մնալով առանց հիմնասյուների, պիտի փլուզվի: Արցախը փլուզվեց, հերթը՝ Հայաստանինն է: Ու հաջորդ իրադարձությունը «Ալիք Մեդիայի» հայտնած լուրն էր, որ նոյեմբերի 9-ին Հայաստանը և Ադրբեջանը Մոսկվայում երկու նոր փաստաթուղթ են ստորագրելու: 

Երկու փաստաթղթերը, որոնք գրեթե ավարտական տեսք են ստացել, կստորագրեն Նիկոլ Փաշինյանն ու Իլհամ Ալիևը՝ Վլադիմիր Պուտինի միջնորդությամբ և մասնակցությամբ, եթե վերջին պահին չլինեն ֆորսմաժորային իրավիճակներ:

Առաջին փաստաթուղթը վերաբերում է Հայաստան-Ադրբեջան պետական սահմանների սահմանազատմանը և սահմանագծմանը, որով Երևանն ու Բաքուն ճանաչելու են միմյանց սահմաններն ու տարածքային ամբողջականությունը՝ հիմք ընդունելով 1920-ական թվականների Խորհրդային Միության պաշտպանական գերատեսչության Գլխավոր շտաբի քարտեզները, որոնց մասին, հիշեցրել է Վլադիմիր Պուտինը:

Երկրորդ փաստաթուղթը, որի շուրջ ևս գրեթե վերջնական պայմանավորվածություն է ձեռք բերվել հայ-ռուս-ադրբեջանական՝ փոխվարչապետների մակարդակով վերջին հանդիպման արդյունքներով, վերաբերում է տարածաշրջանում հաղորդակցությունների ապաշրջափակմանը, մասնավորապես ճանապարհ-միջանցքների, այդ թվում՝ Ադրբեջանի և Նախիջևանի միջև հաղորդակցության հաստատման մանրամասներին:

Հիմա մեծ աղմուկ է բարձրացել այս առթիվ: Մի հավաստի աղբյուր ասում է՝ սա հավաստի է, մի այլ հավաստի աղբյուր էլ ասում է՝ սա հավաստի չէ: Իսկ մենք՝ չունենալով հավաստի աղբյուրներ, վստահ կարող ենք ասել. մենք ոչինչ չունենք: Մեր աղբյուրները ցամաքել են: 20 տարի այդ աղբյուրների ջրերը մսխել են, կամաց-կամաց բարակել է, իսկ հիմա՝ ցամաքել: Մեր աղբյուրը հիմա Պուտինն է, Էրդողանը, Իրանի նախագահը, որոնք մեզ ջուր բաժանող չեն: 

Մենք մնացել ենք մեր փլուզված հիմնասյուների փլատակների տակ: Պիտի փորձենք այդ փլատակների տակից դուրս գալ, հետո մտածել աղբյուրի մասին:



 Պիտակներ

         Վանո Սիրադեղյան, Վլադիմիր Պուտին, Իլհամ Ալիև, «ՉԻ» ՌԻԹՄՈՎ, Նիկոլ Փաշինյան

››› Չարենց. Դաշնակցականներին (Ներբող քաղաքական)
››› Սա քո պատերազմն էր, Նիկո՛լ
››› Ոչ ոք չի թաքցրել տարածքներ զիջելու փաստը
››› Քայլ արեք, իրար կերեք
››› Արմեն Շեկոյան. Միջնորդը
››› «Չորրորդ իշխանություն» թերթի և 4rd.am կայքի ՀԱՅՏԱՐԱՐՈՒԹՅՈՒՆԸ
››› Ո՞ւմ ձեռնտու չէ 200 միլիոն դոլարի ներդրումը
››› Երևանի ժառանգության պաշտպանության կոմիտեի հայտարարությունը
››› Իշխելու թշվառությունն ու փառքի արվեստը
››› Անասնաֆերմա՝ Նարեկ Սարգսյանից Նիկոլ Փաշինյանին... Տիգրան Ավինյանին էլ
››› Մերժվածների ջղակծկումների և վարչապետի ձախողումների արանքում
››› Ո՞վ է եղել իրական դավաճանը
››› Երբ թիրախավորվում է լռությունը
››› Ինչո՞ւ են զինվորները զոհվում Ղարաբաղում և ինչո՞ւ են բոլոր զոհերը հայաստանցի
››› Մշակութային հեղափոխություն չի լինելու
››› Ատելության խոսքը, ամբոխահաճությունը և տրամաբանությունը
››› Տաշիրյան սարդոստայն
››› Գործող Սահմանադրությունը կարող է ոչնչացնել հեղափոխությունը
››› Առաջիկա երկու-երեք ամիսները վճռորոշ են լինելու
››› ԱԱԾ-ն պետք է կանխի Քոչարյանի գայթակղությունները
››› Նիկոլն ընդդեմ Նիկոլի
››› Այսպես է լինում, երբ վեթթինգի փոխարեն հավատում են դատախազի ազնիվ խոսքին
››› Սրանց գործը փախնողներին «հաջող» անելն է
››› Արսեն Թորոսյանն ու Ալեն Սիմոնյանը՝ 1-9 հաշվով պարտության գլխավոր մեղավորներ
››› Ակորդեոնիստը որոշել է նստել «սուխոյ ատկազով»
››› ՀՀԿ-ի անհաջող գրագողությունը
››› Տանը վեր ընկնելու ժամանակները
››› Անցյալի պատանդները

Ամսվա ամենաընթերցվածները