Քաղաքական
07.08.2020 / 22:00
Լուր-մեկնաբանություն
07.08.2020 / 21:30
Քաղաքական
07.08.2020 / 21:00
Քաղաքական
07.08.2020 / 20:00
Լուր-մեկնաբանություն
07.08.2020 / 19:00
Տնտեսական
07.08.2020 / 17:00
03.07.2020   22:00
1731

Եթե Սամվել Բաբայանը անկեղծ է


Անցնող շաբաթ կորոնավիրուսի և ՍԴ-ի շուրջ ընթացող զարգացումների հորձանուտում մի տեսակ աննկատ մնաց Արցախի ազգային անվտանգության նորանշանակ քարտուղար Սամվել Բաբայանի այն հայտարարությունը, որ այսուհետ Արցախից որևէ մեկը իր քիթը չի խցկելու Հայաստանի ներքաղաքական կյանքի մեջ: «Նույն ձև Հայաստանից էլ չպետք է ամեն մի փոքր բանի համար միջամտեն Արցախի ներքին քաղաքական խնդիրներին: Ես գտնում եմ, որ Հայաստանի ներքին քաղաքական խնդիրները լուծվեն Հայաստանում առանց Արցախի և առանց Արցախն ու Արցախի հարցը շահարկելու»:

Սա բավական կարևոր հարց է, և եթե Սամվել Բաբայանն իսկապես անկեղծ է ասում, ապա Հայաստանի և Արցախի միջև հարաբերություններում որոշակի հստակություն կհաստատվի և կվերականգնվի փոխադարձ վստահության միջավայրը, որին Ռոբերտ Քոչարյանի օրոք ահավոր հարված հասցվեց:

Արդեն 1998 թվականին Քոչարյանը ակտիվորեն Արցախի իշխանություններին ներքաշեց հեղաշրջման ծրագրի մեջ: Հեղաշրջումից հետո Ռ. Քոչարյանը Արցախը մշտապես օգտագործել է որպես մահակ՝ Հայաստանում ներքաղաքական խնդիրներ լուծելու համար: Այդ մասին մասամբ ակնարկեց Վանո Սիրադեղյանը, երբ խորհրդարանում իր հայտնի ելույթի ժամանակ նշեց, որ Հայաստանից Արցախում ծառայող զորակոչիկներին պատանդի կարգավիճակով են պահում և դրանով շանտաժի ենթարկում Հայաստանի իշխանություններին, հետո՝ ընդդիմությանը:

Հենց 1998 թվականին շրջանառության մեջ դրվեց «ղարաբաղյան կլան» հասկացությունը: Դա Քոչարյանի գլխավորությամբ այն քրեաօլիգարխիկ խումբն էր, որն ընդամենը մի քանի տարում իր ձեռքում կենտրոնացրեց Հայաստանի տնտեսական, ֆինանսական և քաղաքական բոլոր լծակները: Եվ քաղցկեղի մետաստազների պես այդ կլանը նորանոր դիրքեր էր գրավում, զավթում պետական ունեցվածքը, փոշիացնում տնտեսությունը: Այդ կլանը Հայաստանի համար խորթ բարքեր էր սերմանում. գեղցիություն, միջակություն, քծնանք, պալատական մտավորականություն, ասիական հոռի մտածելակերպ և ամենավատը՝ ղարաբաղցի-հայաստանցի արհեստական հակասությունը հենց այդ կլանն էր ստեղծել և դա միտումնավոր, նպատակաուղղված էր անում: Այդ իսկ պատճառով տարիներ շարունակ Հայաստանում արցախցու բացասական իմիջ էր ձևավորվել, ինչը քոչարյանական ավազակախումբը միայն խորացնում էր:

2004 թվականի ապրիլի 12-ին ընդդիմությանը դաժանաբար ճնշելու գործողություններում առաջին անգամ Ռոբերտ Քոչարյանը անթաքույց զինված խմբեր և բանդաներ բերեց Արցախից: Սարսափելի խոշտանգումները, մարդկանց ծեծը, լրագրողների ջարդը հիմնականում հենց այդ բանդաներն իրականացրեցին:

2008 թվականի մարտի 1-ի ոճրագործության մասին շատ է խոսվել, այստեղ ավելի շատ հետաքրքրում է, թե ինչ չափով են Արցախից բերված զորքերը դերակատարություն ունեցել ընդդիմության ջարդի, Երևանի կենտրոնում մարդկանց հետ հաշվեհարդար տեսնելու գործողություններում: Բայց սա՝ նույնպես Քոչարյանի նախաձեռնությունն է եղել:

Քոչարյանից հետո Արցախը երկու ղեկավար է ունեցել. Արկադի Ղուկասյանն ու Բակո Սահակյանը: Երկուսն էլ մշտապես միջամտել են Հայաստանի ներքաղաքական գործերին, կամ՝ թույլ են տվել, որպեսզի Արցախը ներքաշեն Հայաստանի ներքաղաքական գործընթացներում: Երկուսն էլ միջամտեցին Հայաստանում ընթացող Մարտի 1-ի դատավարությանը և միջնորդություն ներկայացրեցին, որպեսզի Քոչարյանի խափանման միջոցը փոխվի: Ինչը պարզապես խայտառակություն էր՝ հաշվի առնելով, որ նախկինում այս մարդիկ նման միջնորդություններով հանդես չէին եկել, երբ Հայաստանում հարյուրավոր քաղբանտարկյալներ կային: Այսինքն, սա ավելի շատ ոչ թե միջնորդություն էր, այլ Քոչարյանի հետ հանցակից լինելու ուղղակի հայտ: Ոնց կա, այդպես ենք ասում:

Այն, ինչ ասաց Սամվել Բաբայանը, իրականում պետք է ասեր Արցախի ազգային անվտանգության նախկին քարտուղար Վիտալի Բալասանյանը: Հենց ինքը պետք է հայտարարեր, որ Արցախը չպետք է միջամտի Հայաստանի ներքին գործերին և նույնկերպ էլ Հայաստանը պետք է հարգի Արցախի ինքնիշխանությունը: Բայց, երևի հիշում եք, ինչ եղավ: Նրան ներքաշեցին կեղտոտ խաղերի մեջ, Հայաստանի իշխանությունների դեմ պայքարում հնարավորինս օգտագործեցին, հետո՝ դեն շպրտեցին: Ու թող հանկարծ մեզ չասեն, վայ, էս ի՞նչ եք ասում, բա ո՞նց կարելի է հերոսի մասին այդպես արտահայտվել: Էդ հերոս-մերոս ճոճելը մեր դեպքում չի անցնում, քանի որ մենք մարդուն գնահատում ենք առաջին հերթին իր մարդկային որակներով, այլ ոչ թե՝ անցյալով: Մենք հերոս գիտենք, որը մի բարևի համար մարդ էր սպանում, կամ էլ ամիսներ շարունակ «Իզմիրլյանում» մահճակալի տակ թաքնված էր: Դրա ի՞նչն է հերոս: 

Այնպես որ, Արցախի նախկին ղեկավարներ Ռոբերտ Քոչարյանը, Արկադի Ղուկասյանը և Բակո Սահակյանը ուղղակի պատասխանատվություն են կրում հայաստանցի-ղարաբաղցի արհեստական հակասություններ և փոխադարձ ատելության մթնոլորտ ստեղծելու, զարգացնելու մեջ: Պատասխանատվություն են կրում Հայաստանի ներքաղաքական գործերին միջամտելու, Հայաստանում իշխանություն զավթելու, հեղաշրջում իրականացնելու և իշխանության յուրացման հանցագործությանը աջակցելու, նպաստելու համար: 

Իհարկե, Սամվել Բաբայանն էլ է ժամանակին միջամտել Հայաստանի ներքաղաքական գործընթացներին, 1999-ին Գեղամյանի ու Բաբուխանյանի պես տիպերին էր հովանավորում, Հայաստանում խորհրդարանական ընտրություններին դրանց դաշինքին աջակցում: Շատ բան է եղել: Բայց, համարենք, որ նոր ժամանակներ են, Արցախում նոր իշխանություն է ձևավորվել, որը չի կրկնի նախորդների քայլերը, և նույն Սամվել Բաբայանը՝ գիտակցելով Հայաստան-Արցախ հարաբերությունների կարևորությունը, արտահայտում է ոչ միայն իր, այլ նաև՝ Արցախի նոր իշխանությունների տեսակետը: Դա ողջունելի է: Սամվել Բաբայանը լավ էլ գիտի, թե ինչպես են հենց հիմա էլ նախկին իշխանությունները Արցախի տարբեր գործիչների, ուժերի փորձում ներքաշել Հայաստանի իշխանությունների դեմ տարվող պատերազմում: Գիտի և ոնց հայտարարել է, պետք է այդպես էլ գործի և կանխի նման բոլոր քայլերը, իրականում՝ դավաճանական քայլերը: Թե չէ դրա հետևանքները ծանր կնստեն Հայաստանի վրա էլ, Արցախի էլ:



Հարգելի ընթերցողներ, այստեղ դուք կարող եք տեղադրել ձեր կարծիքը տվյալ նյութի վերաբերյալ` օգտագործելով Facebook-ի ձեր account-ը: Խնդրում ենք լինել կոռեկտ և հետևել մեր պարզ կանոներին. արգելվում է տեղադրել թեմային չվերաբերող մեկնաբանություններ, գովազդային նյութեր, վիրավորանքներ և հայհոյանքներ: Խմբագրությունն իրավունք է վերապահում ջնջել մեկնաբանությունները` նշված կանոնները խախտելու դեպքում:
 Պիտակներ

         Վիտալի Բալասանյան, Արցախ, Բակո Սահակյան, Ռոբերտ Քոչարյան, Սամվել Բաբայան, Արկադի Ղուկասյան


››› Երևանի ժառանգության պաշտպանության կոմիտեի հայտարարությունը
››› Իշխելու թշվառությունն ու փառքի արվեստը
››› Անասնաֆերմա՝ Նարեկ Սարգսյանից Նիկոլ Փաշինյանին... Տիգրան Ավինյանին էլ
››› Մերժվածների ջղակծկումների և վարչապետի ձախողումների արանքում
››› Ո՞վ է եղել իրական դավաճանը
››› Երբ թիրախավորվում է լռությունը
››› Ինչո՞ւ են զինվորները զոհվում Ղարաբաղում և ինչո՞ւ են բոլոր զոհերը հայաստանցի
››› Մշակութային հեղափոխություն չի լինելու
››› Ատելության խոսքը, ամբոխահաճությունը և տրամաբանությունը
››› Տաշիրյան սարդոստայն
››› Գործող Սահմանադրությունը կարող է ոչնչացնել հեղափոխությունը
››› Առաջիկա երկու-երեք ամիսները վճռորոշ են լինելու
››› ԱԱԾ-ն պետք է կանխի Քոչարյանի գայթակղությունները
››› Նիկոլն ընդդեմ Նիկոլի
››› Այսպես է լինում, երբ վեթթինգի փոխարեն հավատում են դատախազի ազնիվ խոսքին
››› Սրանց գործը փախնողներին «հաջող» անելն է
››› Արսեն Թորոսյանն ու Ալեն Սիմոնյանը՝ 1-9 հաշվով պարտության գլխավոր մեղավորներ
››› Ակորդեոնիստը որոշել է նստել «սուխոյ ատկազով»
››› ՀՀԿ-ի անհաջող գրագողությունը
››› Տանը վեր ընկնելու ժամանակները
››› Անցյալի պատանդները

Ամենաընթերցված





Երգիր, որ չկռվես




«ՉԻ» ռիթմով
«ՉԻ» ռիթմով
01.08.2020 / 1052















Ստոպ-կադր
Ստոպ-կադր
01.08.2020 / 615









Մարգոյի ամոթը
Մարգոյի ամոթը
06.08.2020 / 448










В ритме «ЧИ»
В ритме «ЧИ»
01.08.2020 / 363