18.03.2021   16:10
1261

Լևոնաֆոբիայի պատճառները


Մինչ բուն նյութին անցնելը սեղմ ներկայացնենք ՀՀ առաջին նախագահ Լևոն Տեր-Պետրոսյանի «Ո՞րն է ելքը» առաջարկը, որովհետև մեր քաղաքական կյանքում վատ սովորություն կա. աղմուկի մեջ մոռանում ենք կարևորը: 
Եվ այսպես, նախագահը, պնդելով, որ իշխող ուժը չպետք է անցկացնի արտահերթ ընտրություններ, առաջարկում է.

«Ուստի թե՛ պետության, թե՛ ժողովրդի, թե՛ նաև անձամբ վարչապետի շահերից բխող միակ ելքն, իմ կարծիքով, վերջինիս անհապաղ և ինքնակամ հրաժարականն է և Ազգային ժողովի կողմից անձեռնմխելիության իրավական երաշխիքների ապահովմամբ, նրա, թեկուզ ժամանակավոր, ապաստանումն արտերկրում: Այդ պարագայում վարչապետի պարտականությունները պետք է դրվեն անկուսակցական փոխվարչապետի վրա, որն իր չեզոքության հանգամանքով ունակ է ապահովելու արդար ընտրությունների անցկացումը»:

Ահա այս պարզ ելքին է վերաբերում վերջին օրերի անասելի հարայ-հրոցը, որի գլխավոր դերում իշխող ուժը և նրա արբանյակները ներկայացնող մարդիկ են: 

Նշենք, որ սա նույնպես հին հայկական սովորույթ է: 1990-ականներից սկսած՝ մեր քաղաքական և մերձքաղաքական գործիչների հիմնական զբաղմունքը եղել է Տեր-Պետրոսյանին հակաճառելը, ինչն ունի նեղ հոգեբանական և «տնտեսական» շարժառիթներ: Բայց թողնենք սրանց հոգեկան բարդույթները և անդրադառնանք «տնտեսական» շահին:

1. Մինչև 1998 թվականը Հայաստանում լույս տեսնող բազմազան թերթերի մեծ մասն ընդդիմադիր էր, հետևաբար այստեղ հանդես եկող վերլուծաբաններն ու քաղգործիչները վճարվում էին նախագահին հակաճառելու, ավելի հաճախ՝ հայհոյելու, բնության և հասարակության օրենքներին հակառակ, բացարձակապես անտրամաբանական մտավարժանքների համար:

2. 1998-ից հետո Ռոբերտ Քոչարյանի բարեհաճությանն արժանանալու նպատակով այլևայլ քաղգործիչներ անում էին նույնը: Լ. Տեր-Պետրոսյանն այլևս իշխանություն չէր, բայց մեր քաղաքական դաշտի մեծագույն հատվածն ընդդիմանում էր նրան: 

3. Գրեթե նույնն էր Սերժ Սարգսյանի օրոք՝ չհաշված 2007-2010 թվականները, երբ ոմանք Լևոնին հայհոյողներից վերածվեցին թունդ լևոնապաշտների, որովհետև նախագահի՝ քաղաքական դաշտում հայտնվելը ծանրակշիռ հայտ էր, որովհետև նրա կողքին լինելը միանգամից բարձրացնում էր ոմանց չեղած հեղինակությունը: Կարճ տևեց: 2012 թվականից հետո մեր պատեհապաշտները վերջնականապես հասկացան, որ հույսներն ի դերև են ելել (քյար չունեն), և հուշիկ քայլերով կամ շռնդալից լքեցին Տեր-Պետրոսյանի աջակիցների շարքերը: Լքեցին և անցան հին գործին: Չէ՞ որ ընտանիք պետք է պահեին, տուն, երեխա...

Եվ ահա այս հին հայկական սովորույթը շարունակվում է. ներկա ազգակործան վարչապետի հետ ապագայի հույսեր կապողներն անխնա քննադատում են ՀՀ առաջին նախագահին: Ի՞նչ են ասում.

1. Լևոն Տեր-Պետրոսյանն առաջարկում է այն ելքը, որն ինքն էր ընտրել 1998-ին (Վասակ Դարբինյան, Վիգեն Խաչատրյան, ոմն Ղևոնդյան և այլք): Սրանք պնդում են, որ նախագահի այն ժամանակվա հրաժարականը դարձավ 20-ամյա մղձավանջի պատճառ: Այսինքն՝ 1998-ին Լևոն Տեր-Պետրոսյանը և նրան սատարող ուժերը պետք է տեռոր իրականացնեին Վազգեն Սարգսյանի, Սերժ Սարգսյանի և Ռոբերտ Քոչարյանի նկատմամբ, բանակն ու ժողովրդին մաս-մաս անեին, Հայաստանն ու Արցախը, հանուն իշխանության, գցեին քաղաքացիական պատերազմի կրակների մեջ: Կա՞ այստեղ որևէ տրամաբանություն, կա՞ երկրի, պետականության գիտակցում: Իհարկե, ո՛չ: 

2. Սույն քննադատները շա՜տ են վիրավորվել նախագահի այն պնդումից, որ ներկա իշխանությանը չի կարելի վստահել ընտրությունների անցկացումը: Այնինչ Լ. Տեր-Պետրոսյանը զգուշացնում է. «... նրանք չեն խորշելու վարչական ռեսուրսների համատարած օգտագործումից, ինչի հետևանքով բոլոր ընտրատեղամասերը կարող են վերածվել լարվածության օջախների: Համոզված եմ, որ այդ պարագայում մենք ականատես ենք լինելու Հայաստանի պատմության ամենախայտառակ ընտրություններին: Իսկ դա կարող է նշանակել Հայոց պետականության վերջը կամ երկարատև մղձավանջային գոյատևումը»:

Այս զգուշացումը զգայական գնահատական չէ: Մեր հասարակությունը և քաղաքական ուժերը դեռ 98-ին են ապացուցել իրենց կարճատեսությունը և թեթևամտությունը՝ չանսալով նախագահի խոսքին: Հիմա էլ նրա պնդումը հիմնավորվում է թե՛ ներկա իշխանության նախապատերազմական և հատկապես հետպատերազմական վարքով (անգործություն, մեղմ ասած՝ անհեռատեսություն, դատարկամտություն, պատերազմից հետո՝ բացառիկ անամոթություն, սեփական մեղքը չընդունելու լկտիություն), թե՛ այն պայթյունավտանգ վիճակով, որ կա այսօր Հայաստանում և տարածաշրջանում: Ներկա իշխանությունը կեղծելու է ընտրությունները ճիշտ այնպես, ինչպես կեղծում էր պատերազմը, ինչպես կեղծեց մարտի մեկի հանրահավաքը: 

3. Կա քննադատների փոքրաթիվ, բայց ամբիցիոզ մի խումբ, որ պնդում է, թե ներքաղաքական օրակարգը կեղծ է, և մենք պետք է մտածենք տարածաշրջանային խնդիրների մասին: Օրինակ՝ առաջ են քաշում հայ-թուրքական հարաբերությունների դիսկուրսը՝ փորձելով համոզել, թե կարևորը սա է: Անշուշտ, կարևոր է: Բայց ավելի կարևոր է այն, թե ով է հանդես գալու Հայաստանի անունից: Ամեն ինչում ձախողված վարչապետը չի կարող երկիր ներկայացնել: Նա նոր աղետներ է բերելու մեր գլխին: Ակնհայտ է, որ սրանց էլ պետությունը չի հետաքրքրում:

Եզրակացնենք. 

1. Լևոն Տեր-Պետրոսյանի «Ո՞րն է ելքը» առաջարկի դեմ աղմուկ բարձրացնողները մտահոգված են միայն սեփական անձի մասին: 

2. Լևոն Տեր-Պետրոսյանը հերթական անգամ խփել է ուղիղ թիրախին:

Գուցե այս անգամ չկորցնենք լրջանալու պահը:

Գրիգոր Խաչիկյան

«Չորրորդ իշխանություն», թիվ 11, 2021



Համաձայն «Հեղինակային իրավունքի և հարակից իրավունքների մասին» օրենքի՝ լրատվական նյութերից քաղվածքների վերարտադրումը պետք է չբացահայտի նյութի էական մասը: Կայքի նյութերից քաղվածքներ արտատպելիս լրատվամիջոցի անվանման նշումը և ակտիվ հղումի տեղադրումը պարտադիր է:
Հարգելի ընթերցողներ, այստեղ դուք կարող եք տեղադրել ձեր կարծիքը տվյալ նյութի վերաբերյալ` օգտագործելով Facebook-ի ձեր account-ը: Խնդրում ենք լինել կոռեկտ և հետևել մեր պարզ կանոներին. արգելվում է տեղադրել թեմային չվերաբերող մեկնաբանություններ, գովազդային նյութեր, վիրավորանքներ և հայհոյանքներ: Խմբագրությունն իրավունք է վերապահում ջնջել մեկնաբանությունները` նշված կանոնները խախտելու դեպքում:

 Պիտակներ

         «Չորրորդ իշխանություն», Լևոն Տեր-Պետրոսյան, Գրիգոր Խաչիկյան


››› Չարենց. Դաշնակցականներին (Ներբող քաղաքական)
››› Սա քո պատերազմն էր, Նիկո՛լ
››› Ոչ ոք չի թաքցրել տարածքներ զիջելու փաստը
››› Քայլ արեք, իրար կերեք
››› Արմեն Շեկոյան. Միջնորդը
››› «Չորրորդ իշխանություն» թերթի և 4rd.am կայքի ՀԱՅՏԱՐԱՐՈՒԹՅՈՒՆԸ
››› Ո՞ւմ ձեռնտու չէ 200 միլիոն դոլարի ներդրումը
››› Երևանի ժառանգության պաշտպանության կոմիտեի հայտարարությունը
››› Իշխելու թշվառությունն ու փառքի արվեստը
››› Անասնաֆերմա՝ Նարեկ Սարգսյանից Նիկոլ Փաշինյանին... Տիգրան Ավինյանին էլ
››› Մերժվածների ջղակծկումների և վարչապետի ձախողումների արանքում
››› Ո՞վ է եղել իրական դավաճանը
››› Երբ թիրախավորվում է լռությունը
››› Ինչո՞ւ են զինվորները զոհվում Ղարաբաղում և ինչո՞ւ են բոլոր զոհերը հայաստանցի
››› Մշակութային հեղափոխություն չի լինելու
››› Ատելության խոսքը, ամբոխահաճությունը և տրամաբանությունը
››› Տաշիրյան սարդոստայն
››› Գործող Սահմանադրությունը կարող է ոչնչացնել հեղափոխությունը
››› Առաջիկա երկու-երեք ամիսները վճռորոշ են լինելու
››› ԱԱԾ-ն պետք է կանխի Քոչարյանի գայթակղությունները
››› Նիկոլն ընդդեմ Նիկոլի
››› Այսպես է լինում, երբ վեթթինգի փոխարեն հավատում են դատախազի ազնիվ խոսքին
››› Սրանց գործը փախնողներին «հաջող» անելն է
››› Արսեն Թորոսյանն ու Ալեն Սիմոնյանը՝ 1-9 հաշվով պարտության գլխավոր մեղավորներ
››› Ակորդեոնիստը որոշել է նստել «սուխոյ ատկազով»
››› ՀՀԿ-ի անհաջող գրագողությունը
››› Տանը վեր ընկնելու ժամանակները
››› Անցյալի պատանդները

Ամենաընթերցված




Տիկին, լա՞վ եք
Տիկին, լա՞վ եք
22.04.2021 / 1422































Ցինիկ և տխմար
Ցինիկ և տխմար
13.04.2021 / 584





Ստոպ-կադր
Ստոպ-կադր
11.04.2021 / 556







Совет да любовь